Flair

Ze heette natuurlijk niet Nance, maar laten we zeggen dat ze Nance heette. Ze stak met kop en schouders uit boven de anderen en na één rondje gesprekken waren we er eigenlijk al uit. Academische opleiding, representatief, mooie referenties, gevoel voor humor en een jaloersmakend soort flair. Nance was geknipt voor de functie en zomaar binnengelopen op de webadvertentie. Tekenen op de stippeltjes graag, lekkerden wij al.
Gelukkig keek één van ons verder dan zijn neus lang was. Hij pleegde twee telefoontjes en kwam terug met een verontrustend verhaal. Niks opleiding afgemaakt en ook geen voorbeeld-cv. Zo mooi als Nance zich kon presenteren, zo teleurstellend waren haar prestaties. Ziek, zwak of misselijk wist men zich vooral te herinneren. Gelukkig hadden we de bedankbrieven nog niet verstuurd.
“Ze was gewoon te mooi om waar te zijn”, zei onze collega schouderophalend. “Geen enkel smetje, dat kon gewoon niet kloppen. Trouwens, ik bel altijd altijd minimaal één referent. Een goed gevoel alleen is niet genoeg. En heb ik meer referenten nodig, dan is het al een vraagteken.”

Andere tijden

Van de zes kandidaten voor het traineeship hadden er vijf geen pen bij zich. Twee van de net afgestudeerde academici kwamen helemaal zonder tas of schrijfmap, twee hadden een tas bij zich, maar lieten deze ongeopend en één maakte al pratend notities op een digitaal notepad, waardoor het gesprek wel erg langzaam vorderde. De zesde kandidaat haalde wel een blocnote en pen tevoorschijn, maar liet deze ongebruikt voor zich liggen, tot hem vlak voor het einde van het gesprek toch iets noterenswaardigs inviel. Voor het feit dat de pen vervolgens niet werkte verontschuldigde hij zich met de woorden: “ach, ik gebruik hem ook niet zo vaak.”
Om snel te kunnen terugkoppelen over het vervolg van de procedure kregen we van alle kandidaten hun 06-nummer. Eén kandidaat had in verband met een feestje liever even een voicemailtje of een SMS-je en de laatste juffrouw vroeg bij het afscheid of ze me voor het gemak ook mocht toevoegen op MSN.