Aan de bel hangen

Zelf vond hij het niks bijzonders. Het was zijn dagelijks werk en iedereen kon het. Toch? Het was niet eens perfect en nog niet helemaal af ook. Hij snapte niet waarom ik hem erover interviewde.
Een uur later hadden we een artikel voor zijn vaktijdschrift. Over een uniek project, ooit een welhaast onmogelijke opgave, nu genomineerd voor een prijs, staaltje van vakmanschap en met een uiterst tevreden opdrachtgever.
Zoals zo vaak: als je er bovenop zit, zie je het vaak niet. Voor veel professionals is hun werk de gewoonste zaak van de wereld, terwijl de rest van die wereld er juist met bewondering naar kijkt. Een gemiste kans voor veel ondernemingen, want niets verkoopt zo goed als voorbeelden van geslaagd werk. Zorg dat u veel mensen in dienst heeft die voortdurend mooie dingen maken. Plus eentje die daarmee dagelijks aan de bel hangt.

Maar het gaat om de vorm

Waarom toch dat hameren op de inhoud? Waarom die afkeer als het gaat over de vorm? Telkens weer zien we hoe belangrijk de presentatie is voor de overdracht van de boodschap. “Maar het gaat om de inhoud”, is een dooddoener van veel politici in tijden van mediacratie. Het is zand de ogen, vooral in de eigen ogen.
Kiezers zijn kijkers. Als ze willen weten hoe het écht zit luisteren ze met hun ogen. Als het er écht om gaat horen ze niet meer wat er gezegd wordt, maar hoe het er uit komt. Hoe het klinkt. En hoe het er uit ziet.
Wie gehoord, geloofd en gevolgd wil worden moet zorgen dat de presentatie in orde is. Dat is één. Daarmee alleen kom je al een heel eind (en dat is op zichzelf een vaststelling die tot nadenken stemt). Echte overtuigingskracht komt als boodschap en de presentatie vervolgens ook nog eens met elkaar in evenwicht zijn. Ook dat is “walk the talk”, woorden én daden.
En goede inhoud met een zwakke presentatie? We zien het en we voelen medelijden. We zijn genadeloos. Verwijt het niet de media, nee wij zijn het zelf. We horen u en we geloven u misschien ook nog wel, maar voor we uw volger worden moet het allemaal kloppen. Overleven en onszelf overleveren; we gebruiken er al onze zintuigen voor.

Goud

Het gesprek begon ronduit kil en echt ontdooien deden de twee kemphanen niet. Je zag ze op hun tong bijten, telkens als ik aan de teugel trok. Niet direct vol erop, stel nog eens een vraag, laat hem uitpraten, wees eens even stil. De stoelzittingen sleten bijna hoorbaar, de relatie was al afgebladderd. Geen van beiden wilde zo nog verder. “Waarom zit je hier dan nog?” vroeg ik aan elk van hen.
Er is altijd energie, maar soms moet je wel heel diep boren. En niet iedereen die iets vindt herkent het zwarte goud direct. Maar als de argumenten op raken en de woorden uitgeput, dan gaat het lijf spreken. Dan worden we raakbaar en vatbaar, dan vinden we nieuwe ruimte en nieuwe energie. Een moment om te rekken. Soms moet je eerst helemaal stilvallen voor je weer in beweging kunt komen.