Een ding had hij wél geleerd. Je moest niet maar een beetje blijven hangen in je stand op zo’n beurs. Daar hadden mensen ook een hekel aan, aan van die opdringerige standhouders. Nee, hij deed het anders, hij ging zelf aan de wandel, beetje contacten opdoen, beetje netwerken. Daar haalde je veel meer uit dan in je stand blijven lummelen.
Het werd heel stil in de hoek die hij gehuurd had voor zijn Zwitserse Handgereedschappen. Belangstellenden keken er even vragend om zich heen en liepen dan toch maar door. De keren dat we hem nog zagen die middag was het in andere stands, meestal met één hand in de nootjes en een glas in de andere. Een uur voor beurssluiting kwam hij het licht uitdoen in de stand en liep hij zijn folderrek omver. “Ik heb het wel gezien”, mompelde hij in het voorbijgaan. “Waardeloze beurs, maar je moet toch wat?”
Berichten Tagged 'beurs'
Ik breng mezelf naar de beurs deze week. Niet in Amsterdam, maar in Ede. Ik ga lekker twee dagen lang ondernemers aanspreken vanuit m’n eigen hoekie met m’n eigen boekie. Eens kijken of er ook klanten dichter in de buurt zitten dan Assen en Assendelft. Meer in mijn eigen regio werken, daar was het me toch ooit om begonnen? Minder reistijd, files en kilometers. Minder uitstoot ook en meer MVO 
.
Nooit gedacht dat het er nog weer van zou komen. Want aan beursgaan bewaar ik geen beste herinneringen, niet als standhouder en niet als bezoeker. Veel kosten en weinig kwaliteit (standwerkers én bezoekers), dat zijn mijn afscheidsherinneringen van rond de eeuwwisseling. Het concept van de beurs is een beetje ingehaald door de tijd (en door internet).
Mijn beursgang deze week is dan ook een experiment. Meer onderzoek dan omzet, meer nieuwsgierig dan netwerk. Beetje een praktijktest ook: kijken of ik het zelf nog nog wel heb: Verkoopkunst.
